اریک فروم شکست در برقراری روابط صمیمانه با دیگران را باعث خودشیفتگی می داند، و خودشیفته کسی است که بیش از اندازه بر جنبه های مختلف خودش تمرکز می کند. اروین یالوم روان درمانگر وجودی، از خود فرا روی را یک ضرورت در درمان مشکلات وجودی و اختلالات روانی معرفی می کند.     آلفرد آدلر روان درمانگر فقید اتریشی، به بیماران افسرده اش توصیه می کرد که اگر از این نسخه پیروی کنند ظرف مدت چهارده روز شفا می یابند و آن اینکه هر روز به خودشان بگویند چطور می توانم، باعث خوشحالی کسی بشوم. به عقیده آدلر، شالوده همه نوع ناسازگاری، علاقه اجتماعی رشد نایافته است، افراد به این علت در زندگی شکست می خورند که بیش از اندازه به خودشان مشغولند و به دیگران اهمیت کمی می دهند.  خیلی ها می گویند چرا باید دیگران را خوشحال کنم؟ دیگران هیچ وقت سعی نکرده اند من را خوشحال کنند. آدلر می گوید شما باید به فکر سلامتی خودتان باشید،  بقیه به خاطر اهمیت ندادن به دیگران بعدها به زحمت می افتند و رنج می برند. در اندیشه ی خوشحال کردن دیگران بودن ، ما را از تفکر درباره خودمان باز می دارد، و بزرگترین عامل نگرانی و ترس و اندوه، اندیشیدن درباره خود است.    آلفرد اِدوارد هاوسمَن استاد فقید دانشگاه کمبریج و یکی از برجسته ترین متفکران دوره ی خود بود. در سال ۱۹۳۶ در یک سخنرانی در دانشگاه کمبریج اعلام کرد: بزرگترین حقیقتی که تا به حال ارائه شده و برجسته ترین کشف اخلاقی همه دوران ها، این عبارت عیسی مسیح است: آن کس که زندگی اش را برای خود می یابد، آن را از دست می دهد و آن کس که زندگی اش را به خاطر من (منظور، همنوعان) از دست می دهد آن را باز می یابد. برچسب ها: خوشبختی روانشناختی , راز خوشبختی

شما پر بازده هستید یا پر مشغله پر مشغله  (busy)پر بازده و کار آمد (productive)بله گفتن به همه چیز نه گفتن در بیشتر مواقعپیش رفتن بر طبق برنامه دیگران پیش رفتن بر طبق برنامه خود نداشتن وقت آزاد داشتن وقت آزاد به اندازه کافی نگران و مضطرب آرام و آسوده سخت کار کردن هوشمندانه کار کردن خوب بودن در همه چیز عالی بودن در چیزهای مهم توجه به هر مسئله ای توجه به مسائل مهم نشأت گرفته از کمال گرایی نشأت گرفته از رسالت فردی انجام چند کار همزمان( کار سطحی)انجام یک کار ( کار عمیق)داشتن اولویت های گوناگون داشتن اولویت های مشخص و شفاف 

   بینش هیجانی در برابر بینش شناختی   شناخت ذهنمان کار دشواری است، رسیدن به یک بینش اساسی در مورد شخصیت و انگیزههایمان هم به همان اندازه سخت است، بینشی که بتواند ما را از برخی روانرنجوریها و اجبار به تکرارهایی که گاه به قیمت از دست رفتن بخش بزرگی از زندگیمان است، آزاد کند.       وقتی متوجه شویم که زدودن ناآگاهیمان از روان، با دانش و شناخت کافی نخواهد بود ممکن است دلسرد شویم، با این حال قدم بزرگی در راه خودشناسی حقیقی برداشتهایم. درک این که تمایزی بین شناخت عقلانی در مورد خودمان و شناخت هیجانی وجود دارد.  ممکن است به طور مثال به درک شناختی از این موضوع برسیم که ما در مقابل مَراجع قدرت و شخصیتهای مقتدر، ترسو میشویم؛ به این دلیل که پدر ما فردی زورگو و غیرصمیمی بود و ما عشق و حمایت لازم را از او دریافت نکردهایم. انسجام این بینش شناختی در شخصیتمان ممکن است سالها کار ببرد، انسجامی که اگر به آن دست یابیم میتوان به طور منطقی انتظار داشت که مشکلاتمان در زمینه ترس از قدرت کمتر شود.   امّا متأسفانه باز کردن گرههای ذهن به آسانی صورت نمیگیرد. درک شناختی از گذشته گرچه اشتباه نیست، با این حال به خودی خود نمیتواند ما را از عمق واقعی نشانههای روانرنجوریمان برهاند. ما نیاز داریم به سوی شناختی دقیق از مسیری که تاکنون طی کردهایم و رنجهایی که در زندگی متحمل شدهایم گام برداریم، آنچه که آن را بینش هیجانی مینامیم.برای رسیدن به بینش هیجانی ما باید مجموعهای کامل از صحنههای اولیه زندگیمان را که در آن مشکلاتمان به طور مثال؛ حول محور پدر و اقتدار شکل گرفته، دوباره بازسازی کرده و تجربه کنیم. ما